Πέμπτη 15 Ιουλίου 2010

Φλυαρίες!!!!

Το τελευταίο post μου δεν το έχω δημοσιεύσει. είναι από καιρό αποθηκευμένο. είχα και άλλα στο μυαλό μου, και ακόμη ένα το έγραψα κάτω σε αληθινό χαρτί.. δεν ξέρω ίσως ήθελα να κλειστώ στον εαυτό μου αν και δεν το έκανα. ίσως να μην νιώθω...
εγώ δεν είμαι καλή με τις λέξεις.. ούτε με τις παρατηρήσεις ούτε με τις συμβουλές.. άλλωστε τι ξέρω εγώ; δεν ξέρω τι μου γίνεται... είμαι προς το τέλος μιας σχολής που ούτε καν θέλω να ασχοληθώ με το αντικείμενό της. υποτίθεται αρχίζει να ξεκαθαρίζει το τοπίο η ομίχλη σιγά σιγά να διαλύεται και οι ακτίνες του ήλιου δείχνουν το δρόμο!!! και ποιος είναι αυτός είπαμε;;;;;
επισκέφτηκα τον παππού μου τις προάλλες!! κι όλο να μου λέει μα δεν βρήκες κάποιον πώς είναι δυνατόν!! και σιγά σιγά να βρεις κάποιον να να να να......... και είναι σαν να το ξέρει και να το κάνει επίτηδες!
πρέπει να κάνουμε αυτό που περιμένουν να κάνουμε.. να βρούμε μια αξιοπρεπή δουλειά να παντρευτούμε και να κάνουμε παιδιάαααααα. αααααα δεν αντέχω τα παιδιά δεν είμαι φτιαγμένη για μανα εγώ.. η ανιψιά μου όλο μμμμμμμμμ και μμμμμμμ επειδή δεν μιλάει μουγκρίζει και όλο θέλει σημασία και όλο κλαψουρίζει άμα θέλει να γίνει το δικό της.. χθες την λυπήθηκα όμως. καθόμασταν στο πιάνο και της έπαιζα βλακειούλες και αυτή κτυπούσε με τα χεράκια στα πλήκτρα και όταν σταματούσα μου έπιανε τα χερια και μου τα βαζε στα πλήκτρα για να συνεχίσω.. και καθώς έπαιζα τραβάει το αναλόγιο του πιάνου και κτυπαέι το καπάκι πάνω στο κεφαλάκι της... πω πωωωωω τα έκανα πάνω μου άπο το φόβο μου!! είναι ένα διαολάκι και ένα αγγελάκι μαζι!
τελικά τι πρέπει να λέμε σας παρακαλώ πείτε μου.. την αλήθεια; ή την αλήθεια που θέλουν να ακούνε οι γύρω μας;;; από το πιο απλό!! γιατί έχω μπουχτίσει όλο να με φοβούνται όλοι για το τι θα πω.. δεν είμαι και κανένας δράκος. αλλά την αλήθεια θα την πω. δεν μπορώ νιώθω ότι θα πνιγώ. οκ παραδέχομαι ότι ναι λέω και γω κανένα ψεματάκι για το που είμαι και το τι κάνω.. αλλά μέχρι εκεί. τελικά ναι, συνειδητοποιώ ότι κάνω μεγάλη βλακεία!! θα λέω αυτά που θέλει ο καθένας να ακούσει. θα μπορέσω άραγε;
μετά από πού καιρό διάβασα ένα βιβλίο! μυθιστόρημα.. καλό αλλά δεν θα το ξαναδιάβαζα. δίνει κάποια μηνύματα: για το ότι πρέπει να νοιαζόμαστε για την τρίτη ηλικία, για το πως μπορεί να αποξενωθεί ένας άνθρωπος, πόσο μπορεί να υπάρξει μόνος έστω κι αν περιτριγυρίζεται από άτομα για το ότι με την αγάπη ανοίγει την καρδιά του!! το ρούφηξα σαν να το είχα τόσο ανάγκη έστω κι αν μερικές φορές το βαριόμουνα!
έκανα το πρώτο μου μπάνιο για φέτος την Κυριακή! καλά ήταν. αν και ήταν το απογευματάκι που δεν είχε πολύ ήλιο έτσι κι αλλιώς πόνεσε το κεφάλι μου από τη ζέστη. τα βραδινά μπάνια είναι τα καλύτερα!!!
τελικά είπα λίγο απ όλα!! φλυάρησα. στην καθημερινότητα μου όταν έχω ώρα να μιλήσω στον οποιονδήποτε μέτα αρχίζω να μιλώ να μιλώ!!! έτσι και εδώ!
κάνει πολύ ζέστη..
μου έχει κοπεί η όρεξη. ή μάλλον την ημέρα τσιμπολογώ και το βράδυ τρώω.. δεν είναι και τόσο καλό αυτό!! ιδιαίτερα για τη σιλουέτα μας!!
πρέπει να κάνω το πρώτο βραδινό μου μπάνιο!! σας το προτείνω ανεπιφύλακτα!!!!!

2 σχόλια:

  1. κεβιν το αναλόγιο και το ειδικά το καπάκι(haha) δεν ήξερα πως αλλιώς να τα ονομάσω!! διορθωσέ με σε παρακαλω!! thanks ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αυτό με την αλήθεια είναι όντως μέγαλο δίλιμμα. Είναι αυτές οι μάσκες που φοράμε όλοι.
    Στο τέλος της ημέρας το να κάνεις την ζωή σου όπως θέλεις μόνο εσύ είναι λίγο δύσκολο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή